The Peatland Ecosystem: The Planet's Most Efficient Natural Carbon Sink

Wat is turf?

Turf komt voor in wetlands, zoals venen, moerassen, venen en veengebieden. Deze stof bestaat uit gedeeltelijk rottende organische stof, die voornamelijk bestaat uit wetlandplanten zoals mos, struiken en zegge. Het komt vaak voor in wetlands omdat de stilstaande wateren het zuurstofniveau verlagen, wat resulteert in anaërobe of zeer zure omstandigheden. Onder deze omstandigheden kan de vegetatie niet volledig afbreken, met turf als gevolg. Naarmate het veenvolume gedurende duizenden jaren toeneemt, houdt het grotere hoeveelheden water vast, waardoor het wetland waar het zich bevindt, in het gebied groeit. Daarnaast bieden veengronden onderzoekers een kijkje in het verleden van het plantenleven en het klimaat, dat informatie biedt over het menselijk landgebruik en de wereldwijde klimaatverandering.

Turf: de meest efficiënte koolstofput ter wereld

Veenaarde ecosystemen zijn de meest efficiënte koolstofputten ter wereld, wat betekent dat het gebied lange tijd koolstof- en koolstofhoudende stoffen opslaat. Veengebieden en hun omliggende planten werken om de CO2 af te vangen die vrijkomt door het ontbindende veen. Dit ecosysteem bestrijkt ongeveer 3% van het landoppervlak van de wereld, maar bezit naar schatting 30% van het koolstofgehalte in de wereld.

Waar zijn de veengebieden gelegen?

Veengebieden zijn over de hele wereld te vinden en zijn opgenomen in minstens 175 landen. Van de 1.5 miljoen vierkante mijl van de wereldwijde veengebieden, zijn ongeveer 199.000 vierkante mijlen gelegen in Europa. Tropische venen, die gelegen zijn in Afrika, Zuid-Amerika, het Caribisch gebied, Midden-Amerika, Oost-Azië en Zuidoost-Azië, zijn goed voor 10 tot 12% van alle veenhoudende wetlands. Het grootste veengebied ter wereld is te vinden in Siberië.

Wildlife gevonden in veenland ecosystemen

De unieke kenmerken van veenlandecosystemen maken ze de perfecte leefomgeving voor een aantal planten- en diersoorten, waarvan velen als kwetsbaar of bedreigd worden beschouwd. Deze wetlands vormen de perfecte rustplaats voor trekvogels en dienen vaak als broedgebied voor andere vogelsoorten. Zowel de gierende kraan als de Siberische kraan vertrouwen bijvoorbeeld op veenlandecosystemen tijdens hun trekroutes. Een van de meest voorkomende planten in deze ecosystemen is het veenmos. Andere unieke planten die hier worden gevonden, zijn wilde orchideeën en een aantal vleesetende plantensoorten.

De link tussen de ecologische gezondheid van het Veenland en de wereldwijde klimaatverandering

In de loop van de laatste paar eeuwen is de gezondheid van veenlandecosystemen over de hele wereld bedreigd door menselijke activiteit. Een van de belangrijkste activiteiten die de gezondheid van veengebieden bedreigen, is de aanleg van drainage. De wateren van deze gebieden worden leeggemaakt om ruimte te maken voor verstedelijking, landbouw en menselijke nederzettingen. Deze actie vernietigt zowel planten- als dierenhabitats en draagt ​​ook bij aan de wereldwijde klimaatverandering.

Momenteel worden naar schatting 14 tot 20% van de veengebieden in de wereld gebruikt voor landbouwdoeleinden en zijn ze aangetast door drainage om de bodemomstandigheden die nodig zijn voor gewassen te reguleren. De houtindustrie vormt ook een belangrijke bedreiging voor veengebieden, met name in Noorwegen, Finland, Zweden en Rusland. In deze landen is ongeveer 24, 7 miljoen hectare veen drooggelegd om ruimte te maken voor houtkapactiviteiten.

Wanneer het water wordt afgevoerd uit een veenlandschap, is het organische materiaal eronder open in de lucht, waardoor het volledig wordt afgebroken. Deze ontleding produceert koolstofdioxide, een broeikasgas, dat vervolgens in de lucht wordt gebracht. Hoewel de veenafvoer in Europa vertraagd is, neemt deze snel toe in heel China, Papoea-Nieuw-Guinea, Indonesië en Maleisië.

Een andere grote bedreiging voor de gezondheid van veenlandecosystemen is veenbranden. Omdat de hoge hoeveelheid koolstof in de omgeving aanwezig is, kunnen turfbranden zeer langdurig zijn. Deze vuren komen voornamelijk ondergronds voor, wat betekent dat ze kunnen blijven smeulen zonder opgemerkt te worden. Hoewel natuurlijke bosbranden belangrijk zijn voor het behoud van het evenwicht van plantenleven, veroorzaken door de mens veroorzaakte branden aanzienlijke schade. Deze branden bedreigen de staat van instandhouding van verschillende plantensoorten, waaronder Dionaea, Utricularia, Sarracenia, kiespijngras, orchideeën en Sandhills-lelie. Daarnaast venen venen vrijkomen grote hoeveelheden kooldioxide in de omringende lucht. In Indonesië bijvoorbeeld hebben recente branden meer dan 50 miljoen ton koolstof verbrand. Brandende veengebieden zijn zo gewoon in Zuidoost-Azië dat onderzoekers schatten dat de regio zijn laatste veenland-ecosysteem al in 2040 zou kunnen vernietigen.

Verhoging van de mondiale temperatuur als gevolg van de wereldwijde klimaatverandering is een andere factor die resulteert in vernietiging van veenlandecosystemen. Zo ervaart het veen in het westen van Siberië (het grootste ter wereld) momenteel sneller dan vroeger werd ontdooid. Onderzoekers hebben ontdekt dat een gebied van dit veengebied (gelijk aan de grootte van Duitsland en Frankrijk) voor het eerst in ongeveer 11.000 jaar is begonnen te smelten. Naar schatting zal tijdens het ontdooien van de permafrost dit veengebied miljarden tonnen methaan vrijmaken, dat wordt beschouwd als een krachtiger broeikasgas dan koolstofdioxide. Bovendien zorgt gesmolten permafrost ervoor dat de grond sneller zal opwarmen dan voorheen. In West-Siberië is de afgelopen 40 jaar al een temperatuurstijging van 37, 4 ° Fahrenheit waargenomen, de snelste temperatuurverandering overal ter wereld.

Peatland Ecosystem Conservation Inspanningen

Vanwege het sterke verband tussen de degradatie van veenlandecosystemen en de wereldwijde klimaatverandering, zijn veel organisaties toegewijd aan het behoud van de veengebieden die over de hele wereld worden aangetroffen. Een van de grootste projecten gepromoot door de International Peatland Society, bijvoorbeeld, is veenlandrestauratie. Het herstel van veengebieden houdt in dat het weer in de oorspronkelijke staat wordt teruggebracht en dat het water terug in het gebied wordt gepompt. Dit herstelde waterniveau zal niet alleen inheemse planten en dieren aantrekken naar het ecosysteem, maar zal ook de anaërobe omstandigheden creëren die nodig zijn om meer veen te creëren om meer koolstof vast te houden, waardoor de hoeveelheid koolstofdioxide die vrijkomt in de atmosfeer wordt verminderd.

Daarnaast zijn er inspanningen geleverd door het ontwikkelingsprogramma van de Verenigde Naties, dat in 2002 het Wetlands-ecosysteem en het tropische turfmoerasbosrevalidatieproject op gang heeft gebracht. Het heeft verschillende non-profitorganisaties met elkaar in contact gebracht en een netwerk van samenwerking in veenlandrestauratie-inspanningen gecreëerd. Deze non-profitorganisaties werken ook aan het opleiden van lokale gemeenschappen en overheden over het ecologische belang van veenlandecosystemen, het delen van beste praktijken, het bevorderen van overeenstemming over wetenschappelijk bewijs en het samenwerken met deze belanghebbenden om effectief beleid en ecosysteembeheerplannen te maken. Internationale commissies voor klimaatverandering en biodiversiteit zijn ook begonnen veenland-ecosystemen te erkennen als belangrijke spelers in het minimaliseren van de effecten van wereldwijde klimaatverandering.