De oorsprong van water op de blauwe planeet traceren

Water is de belangrijkste stof op de planeet Aarde en mogelijk het meest mysterieus. Water is zo overvloedig in het land dat de aarde wordt aangeduid als de blauwe planeet. De oorsprong van water op de blauwe planeet blijft echter een vraag waar velen naar antwoorden zoeken. Het mysterie van water eindigt niet met zijn oorsprong. Water werkt bijna als andere stoffen op de planeet Aarde. Het kan zijn vorm veranderen en een vaste, vloeibare of gasvorm aannemen onder verschillende temperaturen en druk. Het leven op aarde kan nooit bestaan ​​zonder water. Water bedekt ongeveer 70% van het aardoppervlak en is zout of vers. Water op aarde bevindt zich ondergronds of op het oppervlak in meren, rivieren, beken, oceanen en dammen tussen andere waterlichamen.

Origin Of Water: A Lively Scientific Debate

De oorsprong van water op de blauwe planeet is onderworpen aan een levendig wetenschappelijk debat over de hele wereld. De oorsprong van water is niet duidelijk begrepen. Het blijft een ingewikkeld verhaal dat teruggaat tot miljard jaar naar de Big Bang-theorie. Er bestaan ​​talloze en minder onderling verenigbare theorieën over hoe water zijn weg naar het aardoppervlak in grote hoeveelheden heeft kunnen vinden om de oceaan en andere waterlichamen te vormen. Verschillende studies verleggen de oorsprong van water op de planeet Aarde tot ongeveer 4, 5 miljard jaar toen de innerlijke wereld en het zonnestelsel nog in formatie waren. Sommige studies hebben gesuggereerd dat de planeet werd gevormd onder droge omstandigheden, met een hoge energie-impact die een verwarmd oppervlak van de nieuw gevormde aarde creëerde met water dat veel later kwam. Andere studies hebben ook gesuggereerd dat de moleculen van water die aanwezig waren tijdens de vorming van de aarde mogelijk ook zijn verdampt met de huidige wateren die veel later komen. Niemand is echter zeker van de exacte tijd van de vorming van het aardse water.

Mogelijke bronnen van het aardwater

Er wordt aangenomen dat water is voortgekomen uit de extraplanetaire bronnen waaronder de waterrijke meteoroïden zoals kometen en trans-Neptunus-objecten van de buitenste randen van een asteroïdengordel. Er wordt geloofd dat deze objecten in botsing met de aarde zijn gekomen en zo water in de oceanen van de wereld brengen. De meting van waterstofisotopen deuterium in water wijst naar de asteroïden, aangezien een vergelijkbaar percentage onzuiverheden van koolstofchloride werd gevonden in de oceaan. De grote planeetwezens die werden verwarmd door het verval van aluminiumisotopen hebben mogelijk het water naar het oppervlak laten komen. De oorsprong van water uit kometen is waarschijnlijk waar. Wat echter onduidelijk is, is of de kometen representatief zijn voor de kometen van de Kuipergordel. Het grootste deel van het aardwater komt van protoplanet volgens Alessandro Morbidell. Deze protoplaneten worden gevormd op de buitenste asteroïdengordel die naar het aardoppervlak wordt gedompeld.

De meting van de chemische samenstelling van de maanrots suggereerde onlangs dat de aarde werd gevormd met zijn reeds bestaande water. De monsters gedragen door Apollo 15 en 17 missies vonden sporen van deuterium-zuurstof verhouding die leek op de isotoopverhouding in koolstofhoudend chloride. Die verhouding is vergelijkbaar met die in het water van de aarde, wat een gemeenschappelijke waterbron voor zowel de aarde als de maan suggereert. De bevindingen ondersteunen de theorie van de beweging van Jupiter tijdelijk in het binnenste zonnestelsel, waardoor sommige waterlichamen naar binnen kunnen vallen en het grondstof worden voor de vorming van de Aarde en haar buren.

Interne bronnen van water

Andere studies tonen aan dat water dat is opgeslagen in gehydrateerde mineralen van aardse rotsen mogelijk geleidelijk is gelekt om een ​​deel van het aardwater te vormen. Ook kan een hoeveelheid water zijn bevat in het materiaal dat de aarde heeft gevormd en ontsnapte de zwaartekracht van de aarde tijdens de vorming ervan. Sommige terrestrische water kan hun oorsprong hebben van biochemische reacties tijdens de Great Oxygenation Event door de processen zoals fotosynthese